July 25th, 2008

Две животрепещущие проблемы.

1. Глобальное потепление в отдельно взятом городе заебало.
2. Ինչու՞ բոլորս մի տեսակ կվերաբերվենք ինձ, եթե նույնը հայերեն գրեմ: Հայերեն քֆուրը ինչո՞վ ա վատ: Էլ չեմ խոսում, որ ռուսերեն բառերը էս շոգին չեն էլ օգնում: Հալվում են ինչպես ռուս շիկահերները մեր մազոտ ու քթոտ տղերքի տակ: Իսկ հայերենը գոնե մի քիչ հույս ա ներշնչում դիմադրության: Այ, փորձեք մի հատ: Իմ ետևից` երեք ույու չորս. քունած ա պահում էս շոգը: Վաաախ, էս ինչ լավ հովացա: Վայ, Արգիշտի, քու տիրու մերը էն բանից: Բա մարդ սենց տեղ քաղաք կսարքի՞: Ասա տանեյիր, սիրուն դնեիր Սևանի ափին, հովը կա, ծովը կա, ձուկը կա: Էն օրը մայրիկիս էի նույնը ասում, ասեց չէր կարողանա, ընդե Գեղամա Լեռներն են: Տո էդ Գեղամի ազգն ու տակն էլ ընդեղ քունեմ: ՇՈԳ Ա:
Ավել պակաս հեչ էլ չներող` սիրում եմ քեզ, հայոց լեզու նախ: